Het voelt zo onwerkelijk, we hebben zo'n immens verdriet.
Ons meisje is niet meer.
Zaterdag maakten we nog foto's van jou en Aico.
Zondagmorgen voelde je je niet lekker, beetje last van je maag.
We gingen nog samen de tuin in, niks aan de hand.
Daarna heb je je voor het vuur genesteld, Aico naast jou, kijkend naar z'n favoriete tekenfilm.
Ik heb er nog met een lach naar gekeken.
En dan... begin je te beven, je ogen draaien weg.
We hebben onmiddellijk door dat het menens is en dat we moeten rennen.
We wikkelen je in een zachte badjas en haasten ons naar de dierenkliniek.
Dokter Vranckx staat ons al op te wachten en dient meteen de eerste zorgen toe.
Terwijl hij in de weer is met ons meisje, begeeft haar hart.
Dankzij het snelle handelen van dokter Vranckx, komt ons meisje er weer doorheen.
We konden die man wel doodknuffelen.
We laten Chiva in een stabiele toestand achter.
Morgen mogen we haar waarschijnlijk komen ophalen.
Daarna zal dokter Vranckx wel onderzoeken wat er is misgelopen.
Twee uur nadat we zijn thuisgekomen, rinkelt de telefoon... dokter Vranckx.
Hij had net een cardiogram van Chiva's hart genomen, alles was heel normaal...
maar vijf minuten later begeeft haar hart het opnieuw...
deze keer kan dokter Vranckx haar niet meer redden.
Meisje... het voelt alsof we vallen, en vallen, en blijven vallen...We hebben niet eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen.
We hebben jou een laatste rustplaats gegeven in de tuin, onder de vlinderboom.
De tuin waarin je zomers lag te luieren, je te koesteren in de zon...
waar je met Zarah en Kito het gras omploegde of de bloementuin eventjes verbouwde...
waar je de poezen van jouw terrein verjaagde en ons gezelschap hield in de tuin...
waar je als gek doorheen rende bij het horen van het woordje "e;wandelen"e;...
waar je je mooie puppies, trots aan iedereen liet zien...
waar je ons stond op te wachten, zodra je de auto hoorde...
waar je waakte over ons...
nu zullen wij waken over jou.
Je plekje in de woonkamer is leeg,
Kito slentert wat verdwaasd rond,
Zarah vraagt zich af waar haar slaapmaatje is.
Aico noemde al honderd keer je naam.
We hebben hem verteld dat je bij Janneke Maan bent.
Maar je nachtzoentje... dat krijg je nog altijd.
We zullen wel wat poetswerk hebben om je fotokadertje netjes te houden,
maar ach, dat doen we met veel liefde.
Bedankt meisje, voor alle mooie jaren.
We hadden er alleen nog zoveel meer willen beleven.
De tranen vloeien weer, de onmacht zit weer hoog
maar jou vergeten...
nooit !!
Jij zal altijd voortleven in ieder van ons, je nakomelingen, je Ridgebackvrienden...
Slaap zacht, lieve meid !!!
